WEB_carousel_2_99.jpg
SPEAKING JEWELLERY 22 March 2017

Alumni Talks / Nienke Postma

Nienke Postma studeerde in 2004 af aan de afstudeerrichting Juweelontwerp|Edelsmeedkunst van Sint Lucas Antwerpen. Vier jaar later richtte ze samen met Jojanneke Postma en Debbie van Berkel het collectief KASBOEK op. Dit interdisciplinaire samenwerkingsverband ontwikkelt voornamelijk projecten rond 'waarde' waarbij de dialoog met het publiek en de locatie het uitgangspunt is. In de serie Alumni Talks interviewt onderzoeker Pia Clauwaert haar over haar rijkgevulde artistieke praktijk en vraagt haar naar tips voor jonge ontwerpers.

Je behaalde in 2004 je masterdiploma aan Sint Lucas Antwerpen. Wat was je afstudeerproject?
Ik heb gewerkt rond het thema ‘waaiers’. Juwelen waren voor mij objecten die een relatie met het lichaam hadden of een ruimte rond het lichaam innamen. Ik wou ook grotere werken maken. Dit had ik al eerder gedaan bij de opdracht ‘11 ringen’ in het derde jaar. Ik werd aangemoedigd out of the box te denken over juwelen en over het maakproces. Docenten vroegen me expliciet grenzen te verleggen en de beperkingen van volumes, materialen en technieken te onderzoeken zonder de draagbaarheid uit het oog te verliezen. Ze stimuleerden me om te blijven te experimenteren en gewoon te doen! Dat was een grote eyeopener voor me. Die gedachten heb ik doorgetrokken naar mijn eindproject.

Had je toen al een idee wat je na het afstuderen zou doen?
Ik heb daarna nog een technische opleiding tot goudsmid gevolgd. En een lerarenopleiding in combinatie met één jaar beeldhouwen aan Sint Lucas omdat het ruimtelijke aspect me boeide. Ik wou nog meer los komen van het kleinere werk. In 2008 zijn we gestart met KASBOEK.

Wat is KASBOEK? Hoe is dat idee ontstaan?
KASBOEK is een kunstenaarscollectief dat bestaat uit mijn zus Jojanneke, afgestudeerd in schilderkunst aan de Koninklijke Academie in Den Haag, grafisch ontwerpster Debbie van Berkel, afgestudeerd aan Sint Joost in Breda en mezelf. We hadden elk al enige ervaring met tentoonstellen in galeries maar we wilden ons meer als zelfstandig kunstenaar positioneren. We werden geconfronteerd met concrete vragen: hoe positioneren we ons in de (kunst)wereld, hoe ontstaat werk, wat bepaalt de waarde van een werk, hoe stellen we tentoon en wat komt daar allemaal bij kijken? We hadden alle drie dezelfde vragen, dus zijn we gaan samenwerken. In een winkel zagen we kasboeken liggen. Dat zijn boeken waarin inkomsten en uitgaven minutieus worden bijgehouden. Dat principe of die manier van werken hebben we overgenomen: We verzamelden ideeën, prikkels of vondsten in ‘artistieke’ kasboeken die we daarna uitwisselden. Elk op zich werkte verder aan wat de ander had opgeschreven zodat uiteindelijk geen enkele pagina van één persoon was. Het was soms heel confronterend. Je moest elkaar vertrouwen en je eigen ideeën kunnen loslaten zodat de ander er verder aan kon werken. Die manier van werken is nog altijd de basis van KASBOEK. In Galerie Zijsprong in Antwerpen hebben we voor het eerst een tentoonstelling gemaakt met die drie roulerende boekjes. Dat werd de eerste tentoonstelling onder de naam KASBOEK.

Jullie kondigen de tentoonstellingen aan onder de naam Kasboek, gevolg door een cijfer en een titel. Kan je dat even duiden?
Het idee is een kasboek. Het uiteindelijk resultaat is telkens een tentoonstelling met een performatief karakter waarbij de locatie, zijn geschiedenis en zijn mensen belangrijk wordt. We creëren als het ware onze eigen artist in residence.

Wat bedoel je daarmee?
We willen dingen in vraag stellen en de toeschouwer actief betrekken bij hetgeen we doen. We maken geen statische tentoonstellingen waar je enkel iets mooi of lelijk vindt.

WEB_KASBOEK_III_OPENING_RONDJE.jpg
KASBOEK III } perpetuum mobilé
WEB_KASBOEK_III_LOOD_MET_DOORZICHT.jpg
KASBOEK III } perpetuum mobilé

De locatie en de ruimte waar jullie tentoonstellen speelt dus een cruciale rol in jullie werk?
We werken steeds vanuit de plaats zelf. KASBOEK III was een samenwerking met een galerie in Schiedam waar we een camera hebben gehangen die ons continu registreerde. Hiervan bevragen wij dan de waarde. Het begrip ‘waarde’ is een wederkerend thema in onze projecten dat we niet alleen geldelijk benaderen maar dat in de brede zin van het woord vormgegeven wordt. We trachten het begrip tot de essentie uit te kleden om het dan uitvergroot en beeldend weer te geven. Voor KASBOEK X zijn we uitgenodigd door de Nederlandse Bank in Amsterdam, dé plaats bij uitstek om rond waardetransport een installatie te bouwen. Het was een hele uitdaging maar de samenwerking verliep bijzonder goed. Ze hebben het werk ook aangekocht voor hun bedrijfscollectie.

WEB_KASBOEK_X_waardetransport_pers1_72.jpg
KASBOEK X } waardetransport
WEB_KASBOEK_X_capsules_ad_muur_peter_van_dijk_72.jpg
KASBOEK X } waardetransport
WEB_KASBOEK_X_buis_film_PetervanDijk_72.jpg
KASBOEK X } waardetransport

Kunnen jullie ‘leven’ van jullie werk?
Tot voor kort hadden we nog een job naast KASBOEK. Nu hebben we webdesign en grafisch ontwerp bij KASBOEK gevoegd om meer binnen de kunstwereld te werken. De opdrachten volgen elkaar op!

Zou je tenslotte aan de huidige studenten een advies willen meegeven?
Doen, doen! Gewoon verder doen! Niet twijfelen, hard werken. The sky is the limit!

LINKS

kasboek.org

WEB_ConversationPiece_Brooch.jpg
SPEAKING JEWELLERY 14 February 2017

Invitation / Lecture Conversation Piece

We kindly invite you to the lecture of Conversation Piece (Nicolas Cheng & Beatrice Brovia) on Tuesday February 14th at 19.00 (Sint-Jozefstraat 35, 2018 Antwerp).

Conversation Piece is a collaborative research practice based in Stockholm, Sweden, initiated in 2011 by Beatrice Brovia and Nicolas Cheng, with a strong focus on material culture and contemporary craft. They develop projects across scales and media, blurring the line between ‘fine’ and ‘applied’ art, with work that ranges from installations and interiors to conceptually – driven jewellery and decorative arts.

Nicolas and Breatrice will also give the masterclass ‘Mining Materialities’ and the bachelor workshop ’Thinking Things Public' at St Lucas School of Arts Antwerp during their stay in Antwerp. A report of both events will be published on the website of the Jewellery Design department: www.researchandjewellery.be

WEB_image_masterclass_klimt02.jpg

LINKS

More information on Conversation Piece, Nicolas Cheng and Beatrice Brovia can be found on: conversationpiece.co / nicolascheng.com / beatricebrovia.com

WEB_Steven_de_Jaeger_IMG_2435_portret_def.jpg
SPEAKING JEWELLERY 20 December 2016

Alumni Talks / Steven de Jaeger

Steven de Jaeger studeerde tien jaar geleden af aan Sint Lucas Antwerpen als juweelontwerper. We zijn benieuwd hoe hij de afgelopen tien jaar ervaren heeft en hoe hij zijn toekomst ziet.

Kan je ons vertellen wat je afstudeerproject was?
Mijn eindwerk was een reeks van zeven wandelstokken. Ik herinner me dat laatste jaar als een fantastisch jaar: eerst heb ik een half jaar onderzoek gedaan - wat bijzonder fijn was -, daarna heb ik de ontwerpen uitgevoerd. Ik heb alle stokken nog; zo’n jaarwerk doe je niet zomaar weg. Ik heb me toen echt geamuseerd!

Ben je daarna verder gegaan met het concept van de wandelstokken?
Neen, jammer genoeg niet. Ik kreeg daarna het idee dat mijn werk draagbaar en verkoopbaar moest zijn en ‘dat ik met de studie geld moest gaan verdienen’. Dit waren eigenlijk ideeën waarvoor de opleiding niet stond. Tijdens mijn studie heb ik al deelgenomen aan de tentoonstelling ‘Bizjoekes’ (2002) in samenwerking met een striptekenaar. Ik maakte een regenpijp in glas, zilver en koper die bij beweging het geluid van regen nabootste. Ik kreeg daarna de kans om op een beurs te staan en dat versterkte het idee van draagbaar en verkoopbaar te werken. Ik ben al tijdens mijn studie deeltijds zelfstandige geworden.

Je klinkt een beetje ontevreden?
Ik heb geen spijt van wat ik tot nu toe gedaan heb, maar ik vraag me toch af waarom ik niet ben blijven doen wat ik graag deed, namelijk lichaamsgerelateerde objecten maken. De laatste twee jaar ben ik daarop teruggekomen en wil ik weer meer vanuit mijn eigen interesses werken. Zo ben ik op het idee gekomen om een doctoraat voor te bereiden die deze draagbaarheid in vraag stelt. Ik wil weer artistieker werk maken, een project uitwerken, mezelf in vraag stellen.

De ‘draagbare’ juwelen maak je dus in opdracht?
Ja, maar ook dan tracht ik mensen ‘op te voeden’ en de context te duiden hoe je iets kan dragen. Een object kan fysiek niet draagbaar zijn maar wel een voorwerp zijn dat je vast neemt en een relatie heeft met het lichaam. Daar wil ik me nu op focussen. Opdrachten neem je aan om na je studie niet in het zwarte gat te vallen. Dat is mij toen goed gelukt.

Er zijn nu stages voorzien in het masterjaar, wat tien jaar geleden nog niet bestond.
Dat vind ik schitterend! Je treedt uit de academische wereld en je komt in contact met de wereld nà een studie. Je valt minder in dat zwarte gat.

WEB_Steven_de_Jaeger_IMG_0703.jpg
WEB_Steven_de_Jaeger_IMG_0704.jpg

Je maakt op je site ‘Jewellery Redesigned’ een onderscheid tussen jewelry, classics, concepts en crowns. Kan je dat uitleggen?
Classics zijn trouwringen, verlovingsringen, juwelen van goud, etc. Jewelry is eigen werk waarbij ik de draagbaarheid in vraag stel; een vraag die ook op school steeds terugkwam. Bij Concepts staat bijvoorbeeld de vaas die ik gemaakt heb voor de zilvertriënnale in Hanau vermeld maar ook juwelen die in mijn ogen minder klassiek, minder draagbaar en meer vormelijk zijn. Ook een verlovingsring met een reusachtige straatsteen valt hieronder. Dit werk is een letterlijke interpretatie van het moment waarop mensen zeggen ‘mag ik je steentje zien?’ Tijdens mijn studie heb ik eens een reeks ‘noodringen’ in glas gemaakt gevuld met onder meer lucht, tabak en aarde. Ringen waar je in bepaalde situaties nood aan zou kunnen hebben.

Vind je die indeling echt nodig? Is het niet allemaal eigen werk?
Inderdaad, nu ik erover nadenk is dat niet nodig en zegt ‘redesigned’ voldoende.

Je hebt ook kronen voor verschillende missverkiezingen ontworpen. Hoe ben je aan deze opdrachten gekomen?
Ik maakte drie jaar lang de juwelen voor ex-judoka Gella Vandecaveye. Zij koos om de drie maanden enkele werken uit mijn collectie. Zij was meter van de organisatie die Miss Sports organiseerde en heeft me daar voorgesteld. Daarna ben ikzelf naar de organisatie van Miss België gestapt met de vraag of ze na 16 jaar belangstelling hadden in een nieuwe kroon. Miss Exclusive heeft me zelf gecontacteerd waardoor ik nu werk aan mijn vierde kroon.

WEB_image1.jpg

Hoe verloopt zo’n opdracht? Hoe vrij ben je in het ontwerpen?
Ik maak veel (technische) tekeningen waaruit de organisatie een keuze maakt. Ik ben redelijk vrij in het ontwerpen maar ik moet toch met een aantal zaken rekening houden. En ook toegevingen doen. Maar het verdient goed. Ceara Mc Guire, medestudente van Sint Lucas Antwerpen en winnaar van de Diamond High Council Award 2005, werkt regelmatig mee. Dat is goed om technisch gezien tot andere ideeën te komen.

WEB_Steven_de_Jaeger_IMG_2434.jpg
WEB_Steven_de_Jaeger_IMG_2420.jpg

Je hebt ook al samengewerkt met mensen uit de modewereld.
Ik heb een tijdje gewerkt voor de modeshows van Chris Janssens. In 2008 heb ik samengewerkt met Damien Ravn voor zijn eindejaarscollectie aan de modeacademie. Het was een heel fijne samenwerking. Ik maakte onderstukken in messingdraad voor delen van de kleren die het lichaam niet meer volgden. Ook dit raakt aan mijn interesse voor draagbaarheid en de relatie met het lichaam.

Zou je een raad willen meegeven aan huidige of toekomstige studenten vanuit je tienjarige ervaring?
Doe echt altijd wat je graag wil doen, wat het ook zij, en blijf daarin verder doen! Ik heb het zelf niet gedaan maar ik wil het nu anders aanpakken. Daarom geef ik deze raad mee.

LINKS

stevendejaeger.be